Bir duygu geliyor, durup dururken yada başka bir sebepten… seni sıkıştırıyor sanıyorsun, için daralıyor gibi hissediyorsun… ama aslında o seni sıkıştırmıyor, sen onu sıkıştırıyorsun…
Kendini savunma ihtiyacı, zarar görme korkusundan doğar ve bu da hissedilen, deneyimlenen her şeye karşı aşırı tetikte ve tepki vermeye hazır bir sinir sistemi yaratır.
Bir şeye tepkisel olmak; o şeyin tam karşısına geçmek, savaşmadan gitmesine izin vermemektir.
Aslında, duygular ve duyguların doğduğu deneyimler anda yaşanmak içindir. Olur ve biterler. Bittiğinde ise geriye kendi öğretilerini bırakırlar. Bizlere, içimizde görmemiz gereken taraflarımızı haber verirler. Ama biz habere değil, haberciye odaklandığımızda habercinin gidişini engelleriz ve durmaksızın bize anlatmaya, mesajını duygu formunda izah etmeye yöneltiriz.
Biz, içimizdeki düşüncenin, inancın, kaydın, kodun… değil de, o duyguya habercinin neden olduğunu zannederiz.
Bu haberci; bir kişi, bir görüntü, bir ses, bir koku, herhangi bir deneyim olabilir.
Gün içinde içsel dönüşümler, çözülmeler yaşamamız için sayısız fırsat önümüze serilir. Ama biz onlara reaktif davranırsak, günümüzün seyrindeki negatiflik nedeniyle onları suçlarsak fırsatlar gelip geçer, öğreti yerini haberci duyguya bırakır ve biz o duyguyu sıkıştırmayı sürdürdükçe daha güçlü deneyimlerle hatırlatmaya, yaraya tuz basmaya devam eder.
Bir duygu geldiğinde, ona tutunmayı bırakmak ve onun senin özün olduğu yanılgısından her seferinde tekrar tekrar özgürleşmek gerekir. Kendini o duyguyla tanımlamayı bırakmak, bağlantılı konuyla kendini tanımlamayı ve ona olan bağımlılığı da sona erdirir.
Böylelikle geçmişe baktığında çok daha nötr ve farkındalıklı olman mümkün hale gelir. Ve her geçen gün, geçmişin korkulu fısıltılarından özgürleşebilir ve geleceğin tatlı şarkısıyla anda yaşayabilirsin.
Işık olsun. ✨️
